Archive for ‘Uncategorized’

June 4, 2017

Hang in there

Over 15 years of depression and PTSS and since about a year, I am finally able to watch the news again without shutting down. I am finally recovered and I manage to go through life in a way that could be considered healthy. It is like stepping out of a bubble and to be frank: It is scary as hell. First I was scared about what it meant to be considered healthy, then I was scared to fall back, and then I slowly turned back on the news channels, daily newspaper, actually clicking the links to articles, reading about attacks, hatred, torture, pollution, the sadness, the demolishment, the exclusion.

Then there are these discussion going on in my head, about what the world needs to become a better place, about how to make people aware of the consequences of their actions. The discussion about what actually is good and bad and the acknowledgment that there is no human to make that decision, and so on… Discussions that I have had over and over again for way longer than those 15 years.

I can hardly think of solutions that do not include accepting that what I feel might be the right thing to do at this point, might turn out to be the absolutely wrong thing in the long run. However, I am convinced that it is better to try to take action instead of absorbing all these dark stories, dark headlines and dark feelings and just sit here at home on the couch crying, or lay awake at night, overthinking these troubles.

I always tried to keep supporting those in need, even when I was in my darkest days, no matter the species, nor their specifics. I know the lonely. I know the hate. I know the ready to give up. And I know it is worth to keep fighting. Because between all the scary headlines, I read all the messages of people who just cannot understand the horror. I see the love all these species can give and receive. I see the warmth and the hope hiding behind the despair and the fear.

So here I sit, after a major episode of crying over forgotten abducted school girls, bombings and attacks, demolished forests and (near) extinctions of their inhabitants and dying relatives of relatives (and so on). I sit here, writing this, and I wonder what it is I really want to say. Do I want to say “hang in there, it will get better”? Do I want to say “I know what you are going through, you are not alone”? Or do I want to say “You have the power to change some of it, no matter how small, your actions count”? Well, I guess, I want to say all of that.

So here I go: Hang in there, it will get better because you have the power to change some of it. No matter how small, your actions count. I know what you are going through, or at least I can relate to a part of it and you know what, you are not alone. There is no honor in complaining about how bad any situation is unless it is for the sake of you getting back on your feet, gathering your power to fight your personal demons, or the demons of the world. We cannot oversee the consequences of our actions over the long run, however, there is science that can help us to try to make good decisions and then there is respect and being open minded, so we won’t start to radicalize our ideas and think we are better than anyone else. Everyone makes mistakes. If that happens, well, complain a bit, get back on your feet and start trying to make this world a better place again.

Today, I want to celebrate diversity in all its forms. Tomorrow, I will continue my quest. Feel free to join me on this adventure.

November 11, 2016

Hate is not a solution

Hate is not a solution to fear.

Not if you fear religion.

Not if you fear politics.

Not if you fear discrimination.

Not if you fear sexual diversity.

Not if you fear a colour.

Not if you fear women.

Not if you fear men.

Not if you fear economics.

Not if you fear a president.

Not if you fear the voters.

Not if you fear polution.

Not if you fear hunger.

Not if you fear diseases.

Not if you fear culture.

Not if you fear art.

Not if you fear opinions.

Not if you fear leaders.

Not if you fear followers.

Not if you fear enemies.

Not if you fear friends.

Not if you fear education.

Not if you fear the lack of education.

Not if you fear democrats.

Not if you fear republicans.

Not if you fear conservatives.

Not if you fear liberals.

Not if you fear pessimists.

Not if you fear optimists.

Hate is not a solution, ever.

Nor is violence.

August 23, 2016

Nachten

Alsof elke nacht
alleen
een gedachte bevat.
Een gedachte aan jou.
Alsof elke gedachte aan jou
een nacht duurt.

En de nacht duurt voort.

Terwijl jij daar bent.
En ik hier.

Terwijl de nachten ons scheiden
zonder
ons te verdrijven
van elkaar.

Want de nachten brengen
ons
dichterbij
met elke gedachte
die verstrijkt.

En dan duurt het ineens
niet
meer zo lang,
maar lief,
wat mis ik jou.

Wat mis ik je woorden,
je gedachten.
Wat mis ik je handen
en je armen.
Wat mis ik je smaken
en je geluiden,
je geuren
en je adem.

Wat mis ik alles
aan jou
wat jou
maakt,
tot jou.

Wat mis ik de nachten
zonder
alleen in gedachten
te verblijven ver van jou.

Want bij jou is zoveel fijner.
Bij jou voelt zoveel beter.
Denkt zoveel vrijer.

Lieve man,
ik hou v­an jou.

 

 

** Voor Remco

February 23, 2016

The Better World

Yesterday a (guest) blog was published on Thebetterworld.org. The better world is an inspirational blog about the daily improvements we can all make to turn this earth into a better place. I want to invite you to head over to this blog and read it. More important, I want to invite you to join the challenge that is mentioned in the blog: 10 days for a better world! Are you ready?

Read the full blog here.

Some short bits and pieces extracted from the blog:

” … she liked me for who I was and therefore, was a good friend! A while ago, we ‘found’ each other again on Facebook and since then, I’ve seen her do so much awesome ‘better world’-stuff… ”

“In her letter, she first describes being hesistant about writing about ‘doing good stuff’, a feeling I recognize. Every blog post is a struggle ….”

” I hereby want to restart this little challenge. And yes, it is just a little challenge. It is just 10 days of small social actions. The 10 days is just a number of course. If you want to make that – like I try – into a life long habit, that is perfectly fine. I actually would appreciate that effort a lot!”

Again, read the full blog here: What they do: Ruth.

While you are clicking anyway, go ahead and like The Better World on Facebook.

thebetterworld

October 14, 2015

Het kost me heel veel moeite (Dutch)

Het kost me heel veel moeite, steeds weer, als ik berichten zie op sociale media. Berichten over oorlog, over vluchtelingen en over asielzoekers. Het kost me moeite om deze berichten te lezen. Ik vind het verschrikkelijk dat in een tijd waarin er zoveel kennis is, waarin er zoveel mogelijkheden zijn, er nog steeds mensen zijn die elkaar het leven niet gunnen, om wat voor reden dan ook. Ik snap het concept oorlog niet. Waarom zou je een land kapot willen maken, de inwoners willen ontheemden en velen willen traumatiseren of zelfs vermoorden? Met welk “hoger” doel is het veroorloofd om een ander op deze manier te behandelen?

Alsof de berichten over deze oorlogen en destructie niet voldoende zijn, lees ik steeds meer haat en nijd over de mensen die deze oorlogen ontvlucht zijn. Er worden uitspraken gedaan waar ik onpasselijk van word en er worden woorden gebruikt die mij rillingen bezorgen. En dan word ik bang. Bang voor de agressie en de haat in mijn eigen land. Mijn eigen land, waar ik zoveel van houd. Het land waar ik woon en op vakantie ga. Het land dat mij zo heeft verrast tijdens mijn >2000 kilometer fietstocht door alle provincies en naar alle uithoeken. Het land waar ik nog zoveel te ontdekken en te leren heb.

Terwijl ik de berichten lees die mensen plaatsen, waarin ze andere mensen dingen toewensen die ze zelf nooit van dichtbij hebben meegemaakt, huil ik van binnen. Als ik voel hoe de spanning in het mooie Nederland steeds hoger oploopt, wil ik wegkruipen in een hoekje van mijn bank en een deken over mijn hoofd trekken, om te wachten tot alles voorbij is. Als ik hoor hoe er steeds meer agressie geuit wordt op straat, overdag, of in het holst van de nacht, tegen mensen die juist proberen weg te vluchten van onzekerheid en onveiligheid, kan ik niets meer dan radeloos en wanhopig om me heen staren.

Ik heb het geluk dat ik nog nooit een oorlog heb meegemaakt in mijn eigen land. Ik heb de luxe dat ik in vrijheid en vrede ben opgegroeid. En die achtergrond tekent mij. Tekent mijn vrijmoedigheid en mijn spielerei. Wat mij ook tekent, is mijn werk voor Amnesty International vanaf zeer jonge leeftijd, waarbij ik mensen ontmoette die gemarteld zijn in hun eigen land, of ter dood veroordeeld zijn, omdat ze een mening hadden die niet strookte met de denkbeelden van de overheid. Ik ben voor projecten over Europese Integratie en over Jongerenbeleid in na-oorlogse gebieden in de Balkan op bezoek geweest. Ik heb de restanten van oorlog gezien, de verhalen gehoord en de destructie gevoeld. Ook dat tekent mij. Het voedt mijn wens om in vrede en vrijheid te blijven leven en om ook anderen een vrij en vredig leven te gunnen.

Ik snap angst. Ik snap angst voor je leven, en ik snap angst voor veiligheid. Ik snap angst voor het onbekende, voor verandering. Ik snap angst voor de toekomst van jezelf en van je dierbaren. Wat ik niet snap, is dat de angst omslaat in een haat die criminaliteit veroorzaakt. Ik oordeel niet over jouw angst. Ik oordeel niet over jouw mening. Net als ik, heb jij recht om in vrede en vrijheid je mening te uiten en je leven te leiden.

Ik ben alleen heel bang, dat we een oorlog nodig hebben om te snappen wat het is om een vluchteling te zijn. Ik ben bang dat we een oorlog ontketenen omdat we bang zijn voor een situatie waar niemand om heeft gevraagd. Ik ben bang dat we onze menselijkheid verliezen om ons te wapenen tegen het onbekende. Ik ben bang dat empathie ontbreekt en angst ons handelen beheerst.

Ik heb geen oplossing. Ik weet niet wat de toekomst brengt. Alles wat ik weet is dat ik iedereen die vlucht voor oorlog, of naar een beter leven, begrijp. Hoeveel pijn het mij ook zou doen om mijn mooie Nederland te verlaten, wanneer hier oorlog uitbreekt ben ik weg. Ik ben niet sterk genoeg om te vechten of mijn leven op te offeren om maar geen vluchteling te hoeven zijn. Alles wat ik weet, is dat met samenwerking de beste oplossingen gevonden worden. Mijn eigen oplossingen zijn soms goed, maar nooit compleet. Ik leer van iedereen die ik ontmoet. Alles wat ik weet, is dat ik oorlog niet begrijp, maar iedereen die ervoor vlucht wel.