Het kost me heel veel moeite (Dutch)

Het kost me heel veel moeite, steeds weer, als ik berichten zie op sociale media. Berichten over oorlog, over vluchtelingen en over asielzoekers. Het kost me moeite om deze berichten te lezen. Ik vind het verschrikkelijk dat in een tijd waarin er zoveel kennis is, waarin er zoveel mogelijkheden zijn, er nog steeds mensen zijn die elkaar het leven niet gunnen, om wat voor reden dan ook. Ik snap het concept oorlog niet. Waarom zou je een land kapot willen maken, de inwoners willen ontheemden en velen willen traumatiseren of zelfs vermoorden? Met welk “hoger” doel is het veroorloofd om een ander op deze manier te behandelen?

Alsof de berichten over deze oorlogen en destructie niet voldoende zijn, lees ik steeds meer haat en nijd over de mensen die deze oorlogen ontvlucht zijn. Er worden uitspraken gedaan waar ik onpasselijk van word en er worden woorden gebruikt die mij rillingen bezorgen. En dan word ik bang. Bang voor de agressie en de haat in mijn eigen land. Mijn eigen land, waar ik zoveel van houd. Het land waar ik woon en op vakantie ga. Het land dat mij zo heeft verrast tijdens mijn >2000 kilometer fietstocht door alle provincies en naar alle uithoeken. Het land waar ik nog zoveel te ontdekken en te leren heb.

Terwijl ik de berichten lees die mensen plaatsen, waarin ze andere mensen dingen toewensen die ze zelf nooit van dichtbij hebben meegemaakt, huil ik van binnen. Als ik voel hoe de spanning in het mooie Nederland steeds hoger oploopt, wil ik wegkruipen in een hoekje van mijn bank en een deken over mijn hoofd trekken, om te wachten tot alles voorbij is. Als ik hoor hoe er steeds meer agressie geuit wordt op straat, overdag, of in het holst van de nacht, tegen mensen die juist proberen weg te vluchten van onzekerheid en onveiligheid, kan ik niets meer dan radeloos en wanhopig om me heen staren.

Ik heb het geluk dat ik nog nooit een oorlog heb meegemaakt in mijn eigen land. Ik heb de luxe dat ik in vrijheid en vrede ben opgegroeid. En die achtergrond tekent mij. Tekent mijn vrijmoedigheid en mijn spielerei. Wat mij ook tekent, is mijn werk voor Amnesty International vanaf zeer jonge leeftijd, waarbij ik mensen ontmoette die gemarteld zijn in hun eigen land, of ter dood veroordeeld zijn, omdat ze een mening hadden die niet strookte met de denkbeelden van de overheid. Ik ben voor projecten over Europese Integratie en over Jongerenbeleid in na-oorlogse gebieden in de Balkan op bezoek geweest. Ik heb de restanten van oorlog gezien, de verhalen gehoord en de destructie gevoeld. Ook dat tekent mij. Het voedt mijn wens om in vrede en vrijheid te blijven leven en om ook anderen een vrij en vredig leven te gunnen.

Ik snap angst. Ik snap angst voor je leven, en ik snap angst voor veiligheid. Ik snap angst voor het onbekende, voor verandering. Ik snap angst voor de toekomst van jezelf en van je dierbaren. Wat ik niet snap, is dat de angst omslaat in een haat die criminaliteit veroorzaakt. Ik oordeel niet over jouw angst. Ik oordeel niet over jouw mening. Net als ik, heb jij recht om in vrede en vrijheid je mening te uiten en je leven te leiden.

Ik ben alleen heel bang, dat we een oorlog nodig hebben om te snappen wat het is om een vluchteling te zijn. Ik ben bang dat we een oorlog ontketenen omdat we bang zijn voor een situatie waar niemand om heeft gevraagd. Ik ben bang dat we onze menselijkheid verliezen om ons te wapenen tegen het onbekende. Ik ben bang dat empathie ontbreekt en angst ons handelen beheerst.

Ik heb geen oplossing. Ik weet niet wat de toekomst brengt. Alles wat ik weet is dat ik iedereen die vlucht voor oorlog, of naar een beter leven, begrijp. Hoeveel pijn het mij ook zou doen om mijn mooie Nederland te verlaten, wanneer hier oorlog uitbreekt ben ik weg. Ik ben niet sterk genoeg om te vechten of mijn leven op te offeren om maar geen vluchteling te hoeven zijn. Alles wat ik weet, is dat met samenwerking de beste oplossingen gevonden worden. Mijn eigen oplossingen zijn soms goed, maar nooit compleet. Ik leer van iedereen die ik ontmoet. Alles wat ik weet, is dat ik oorlog niet begrijp, maar iedereen die ervoor vlucht wel.

Advertisements

3 Trackbacks to “Het kost me heel veel moeite (Dutch)”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: