Moeilijk plaatsbaar (Dutch)

Foto door Toon de Vos

Foto door Toon de Vos

In de participatiemaatschappij is het van belang dat mensen zowel vanuit beleid als vanuit een intrinsieke motivatie deelnemen aan de maatschappij, naar vermogen. Precies in die twee laatste woorden zit een venijn waar ik me aan stoor. Naar vermogen betekent in mijn ogen dat mensen gerespecteerd worden in hun zijn. Iemand die slecht ter been is ga je niet veel laten staan en lopen en iemand die doof is vraag je niet om te werken bij een call center.

Het idee achter de participatiemaatschappij, dat is cool. Alleen gaat het uit van respect voor elkanders kunnen en zijn. Dat kun je in je beleid goed ondervangen, maar in de menselijke interactie en in de labelingcultuur is hier nog veel winst te halen. Bij zichtbare beperkingen (of uitdagingen, zoals dat tegenwoordig populair heet), is het over het algemeen nog goed te doen. Iemand die zichtbaar gehandicapt is krijgt af en toe nog de opmerking “wat goed dat je / hij / zij dit toch doet” te horen. Een opmerking die bij mij ook rillingen veroorzaakt. Het gaat erom dat men niet praat vanuit de mogelijkheden maar de beperking ziet en iemand daarop op waarde schat.

De andere kant bestaat ook. Mensen waarbij het niet zichtbaar is dat ze het moeilijk hebben. Mensen die aan de binnenkant van hun lichaam iets mankeren, of die geestelijk meer uitdaging ondervinden dan de gemiddelde mens. Dit soort mensen krijgen opmerkingen als: “Jee, jij bent ook vaak ziek”, te verduren van collega’s, maar erger nog, deze mensen krijgen vaak het labeltje “moeilijk plaatsbaar”, als een verwijt in hun dossier. En dat krijgen ze ook meermaals te horen, dat ze moeilijk plaatsbaar zijn. Een verwijt, alsof ze zelf hebben gekozen voor een depressie of een stoornis. Alsof ze de knop even om kunnen zetten en dan gewoon weer beter zijn.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een voorstander van de participatiemaatschappij, maar wel vanuit het uitgangspunt dat mensen daadwerkelijk naar vermogen deel kunnen nemen aan de maatschappij. Dat betekent dat er anders over werk gedacht moet gaan worden en dat betekent dat de menselijke interactie vanuit respect naar elkaar moet plaatsvinden, vanuit gelijkwaardigheid.

Gelukkig zijn er bedrijven die zeer bedreven zijn in respectvol met mensen omgaan, waar ook de collega’s elkaar gelijkwaardig behandelen, waar niet gekeken wordt vanuit iemands beperking, maar vanuit iemands kunnen, maar helaas hoor ik nog regelmatig hoe mensen die hun best doen om een zo “normaal mogelijk” leven te leiden worden gestigmatiseerd en gekleineerd. He tis vaak niet het gebrek aan de wil om te werken, maar het gebrek aan respect voor iemands grenzen waardoor deze mensen thuis komen te zitten. Dus de volgende keer dat je iemand een compliment wilt geven, of iemand in een hokje wilt stoppen, denk dan goed na over de achterliggende boodschap. Zeer gemotiveerd om aan de slag te gaan, klinkt toch anders dan moeilijk plaatsbaar. Een collega met waardevolle input klinkt toch anders dan een collega die ondanks zijn of haar beperkingen nog zo’n goede bijdrage heeft in het team…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: