Leef mij

Leef mij, want ik ben zelf vergeten hoe dat moet. Ik weet niet meer hoe ik keuzes kan maken. Ik weet niet meer hoe het is een eigen mening te vormen. Ik weet niet hoe ik mezelf kan bezighouden. Eigenlijk weet ik niet eens meer wat leuk is, wat ik leuk vind. Het is veel gemakkelijker als jij me vertelt wat ik moet doen.

Vertel me ook hoe ik het moet doen, want ik geloof dat ik ook dat vergeten ben.

Leef mij. Vraag mij alssjeblieft je te helpen. Ik laat je hond uit, doe je was. Ik kook voor je, als je me maar vertelt wat, want iets verzinnen, dat vind ik best een beetje eng. Ik maak je bed op, poets je huis, ik onderhoud je tuin en die nieuwe vloer, die leg ik wel in je woonkamer, maar vertel me wel hoe dat moet, en wanneer en met wie, want plannen kan ik niet.

Leef mij. Vertel mij welke gebeurtenissen belangrijk zijn. Vertel me wat ik moet onthouden en welke herinneringen ik zal koesteren als ik oud ben. Vertel me welke krant ik lezen moet, en welk tv-station mijn favoriet is. Vertel me welk boek mij diep ontroert, bij welke film ik een traantje liet.

Leef mij. Vertel me of ik kinderen wil, of ik ruzie heb met de buren en of ik mijn ouders nog wel zie. Jij weet wie mijn vrienden zijn. Jij vertelt me van wie ik iets moet vrezen. Jij hebt het allemaal dik voor elkaar. Jij weet wat goed voor me is. Jij kan voor me zorgen en voor me denken als geen ander.

Oh nee, het is niet dat ik aanhankelijk en niet zelfstandig ben. Ik heb jarenlang op mezelf gewoond, mijn eigen leven gerund. Ik had een kat en een autootje. Ik was best tevreden.

Nu weet ik niet meer wie ik ben, wat ik wil en wat ik kan. Niet omdat ik ervoor heb gekozen, nee, ik ben gewoon een beetje bang. Bang voor mijn eigen keuze, voor de dingen die ik zeg, want ik weet niet hoe jij zal reageren, of ik wel iets mag. Als je weg bent, loop ik nog op mijn tenen, op mijn sokken, door het huis. Stilletjes werk ik aan het lijstje, dat je me ‘s ochtends gaf. Voor niemand doe ik de deur open, behalve voor de post en die ene man, die man waarvan jij zei, dat ik hem moet vertrouwen, die mijn pauzes vult in bed.

Je zei dat als ik luisterde, ik ‘s avonds rusten mag. De man neemt nu ook vrienden mee, die komen op hun beurt. Nog ben jij niet tevreden, je vindt me duur, vindt dat ik zeur. Nu heb ik dus leren zwijgen, over mijn lippen geen woord.

Wat als ik de deur vandaag niet opendoe? Wat als ik de bel niet heb gehoord, omdat ik net boven de wc aan het boenen was, of omdat de batterij van de deurbel geen contact meer maakt? Wat als ik stiekem de sloten vervang, of me verstop in de kast?

Leef me, want zelf durf ik niet meer te denken. Ik ben wat in de war. Ik denk allemaal vreemde dingen, ben bang voor mijn eigen gelach. Leef me, want jij kan voor me zorgen.

Leef me, want ik weet zelf niet meer hoe dat moet.

Advertisements

2 Comments to “Leef mij”

  1. Euhhhhhh… tjeemig the peeemig

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: