Mama

(DEC 2006)

Als een klein kind dat een snoepje krijgt werd de lach voorbereid. De rechterschouder kwam iets omhoog en het gezicht vulde zich met een onbevangen glans. Er was geen vuiltje aan de hemel, geen smet op het witte laken. Er was een vredige stilte op een gelukkig gezicht. Als de stilte voor de storm maar dan zonder storm. De lach was geladen en kon elk moment afgevuurd worden. Ze wist dat ze moest gaan lachen, dat was te zien, en zoals je kon verwachten werd het sein gegeven. De Rimpeltjes rond haar ogen trokken samen. Haar ogen sprongen vrolijk op en neer en uit haar mond kwam het soort lach dat je vult van warmte. De lach die je een melancholisch gevoel bezorgd en waar je in de eenzame momenten zo naar kan verlangen. Niets kan zo’n lach breken. De lach die als duizenden kristallen door het zonlicht tuimelt om met de geitjes door de wei te dartelen vervult alle geuren van de lente. Zo’n lach geeft je een intens gevoel van geluk en je bent dankbaar dat je leeft.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: