Genoeg

De drang om er een eind aan te maken werd nu steeds groter. Hij wist dat hij op moest passen dat hij zijn zelfbeheersing niet zou verliezen. Tegelijkertijd was zijn hart gevuld met twijfels. Wilde hij z’n zelfbeheersing nog wel onder controle houden? Alles waar hij de afgelopen dertig jaar voor had gewerkt, voor gevochten, alles was met één zin vernietigd.

De grond ingestampt alsof het nooit wat had voorgesteld. Hij wist dat dit niet waar was. Het had wel wat voorgesteld. Hoe vaak was het niet gewoon leuk geweest, en gezellig? Hoe vaak had hij gezegd dat dit alles was, waar je als mens op kon hopen, dat dit toch het mooiste was dat een mens kon overkomen?

Natuurlijk waren er tegenslagen geweest. Er waren momenten geweest waarop de ene teleurstelling op de andere volgde, dat alles tegenzat, maar altijd waren ze er weer uitgekomen, samen.

Hij gaf toe dat de afgelopen twee jaar gevuld waren met tegenslagen. Het was begonnen toen haar moeder ziek werd. Net toen ze weer terug thuis was, overleed haar vader, nog geen week nadat z’n eigen zus haar laatste adem had uitgeblazen. Haar broer belandde weer in het ziekenhuis en z’n eigen dochter kreeg kanker, waardoor haar relatie eindigde. Het zou genoeg moeten zijn geweest, maar blijkbaar was het dat niet. Ze hadden hun dochter opgevangen, weer in huis genomen, haar geholpen en gesteund.

Dit had hen beide veel energie gekost. Te veel.

Zijn vrouw was klaar met een belangrijk project. Dat was natuurlijk heel fijn, er zou eindelijk weer meer tijd zijn voor elkaar. Ze zouden weer gaan wandelen met z’n tweeën. Ze zouden weer eens een echte vakantie opnemen. Het waren mooie plannen, maar het kwam er niet van.

Hun dochter eiste nog steeds veel van hun tijd op en toen kreeg z’n vrouw ruzie met haar broers. Het was eigenlijk geen echte ruzie. Het contact werd simpelweg verbroken. Er werd simpelweg gezegd dat ze ook wat voor zichzelf wilden doen. Ze besloten het er maar bij te laten.

Het was goed gegaan, dacht hij. Al die tijd had hij het gevoel dat het goed ging. Ze kregen niet de kans om veel tijd met elkaar door te brengen. Er was altijd wel iemand bij, maar was dat zo erg? Hij vond van niet. Ze leefden al jaren gescheiden van bed. Hij was altijd al meer op zichzelf geweest, maar dit had hij nooit gewild, nooit verwacht.
Hoe kon ze zoiets zeggen? Het klonk allemaal zo definitief. Er was nog hoop, maar het was te weinig. Na alle energie die hij erin had gestoken, alle energie die de afgelopen twee jaar uit hem was gezogen, was geknepen, gewrongen, alsof hij een spons was…

Nu was het genoeg. Hij wilde niet meer, kon niet meer.

Hij had meer dan een uur bij de deur gestaan. Hij besloot dat het tijd was om naar binnen te gaan. Ze sliep. De mooie vrouw, waar hij zo lang van had gehouden, lag met een ontspannen gezicht diep verzonken in de geneugten van een droom. Hij legde voorzichtig zijn hand op haar mond, zoals hij zo vaak had gedaan, met hele andere intenties. Z’n dochter hoefde het niet te horen. Z’n dochter die een kamer verderop lag te slapen. Hij verstevigde zijn greep, zowel de hand op haar mond als die om het mes spande zich. In één beweging haalde hij het mes krachtig langs haar hals. Ze was nog niet eens helemaal wakker toen het bloedverlies haar verdoofde. Ze verslapte. Nu was het voorbij, voorgoed. Hij voelde zich opgelucht terwijl hij het mes diep in zijn eigen polsen dreef. Eindelijk, rust.

Advertisements

2 Comments to “Genoeg”

  1. Helaas gebeurt dit soort dingen inderdaad ook in het echt. Toch ben ik wel blij dat ik het nooit van dichtbij heb hoeven meemaken. Wat een drama moet dat zijn… Ik ben blij dat dit bij jou nooit zal gebeuren.. daar ging ik eigenlijk ook wel een beetje van uit hoor! Nu maar hopen dat mensen die hier wel toe in staat zijn nooit de stap zullen zetten…

  2. Dit soort dingen gebeuren te vaak,helaas….geen uitweg kunnen vinden of een soort van egoísme,machteloosheid,verdriet,woede…zoekend naar rust en verlossing.Je kent mijn hele verhaal,maar dit?Nooit van mijn leven…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: